środa, 7 lutego 2018

Bohaterowie

Postacie pozytywne:

Raul Charmentall - młody szlachcic z Gaskonii, porucznik królewskich muszkieterów. Ma 26 lat. Choć jest Gaskończykiem, to posiada bardzo spokojny charakter, jest też niezwykle rozsądny i rozważny. Gdy miał 6 lat jego rodziców zamordował tajemniczy człowiek w czerni. Raulem zaopiekował się wówczas Andre Trechevile, wychowując go na zasadach honorowych godnych szlachcica. Teraz bohater służy królowi i królowej, ratując ich przed intrygami ministra Colgena, jak i również dążąc do pomsty na swoich wrogach. To człowiek szlachetny, odważny i honorowy, niemalże bez skazy, choć niekiedy przedkłada dobro swoich bliskich ponad dobro kraju. Kocha się we Francesce.

Francois de Morce - najlepszy przyjaciel Raula, młody muszkieter, pochodzi z bardzo zamożnej rodziny. Urodził się w Lotaryngii. W wojsku jest sierżantem. Stopień ten otrzymał dlatego, że jego ojciec był współzałożycielem akademii muszkieterów - otrzymanie tego stopnia było warunkiem, jaki musiał spełnić Trechevile, by otrzymać wsparcie finansowe barona de Morce. Francois czuje się zakłopotany tą protekcją, więc robi wszystko, by na swój stopień zasłużyć. W przeciwieństwie do Raula jest narwany i nieco wybuchowy. Często najpierw działa, potem myśli. Ma jednak dobre serce. Jest nieco zachłanny na dobra doczesne. Kocha się w Luizie Colgen.

Andre Trechevile - kapitan królewskich muszkieterów. Jest z urodzenia hrabią, jednakże z powodu długów ojca i brata stracił większość swych ziem. Obecnie posiada jedynie kilka wsi, stary zamek popadający w ruinę i tytuł, który nie przynosi mu pożytku. Ma około 48 lat, ale wygląda na nieco starszego, już siwieje. Był przyjacielem zmarłego ojca Raula. Po jego śmierci zaopiekował się chłopcem i wychował go jak syna. Gdy był jeszcze porucznikiem zachęcał muszkieterów do współpracy z żandarmerią i wspólnej walki z przestępczością. Obecnie jest głosem rozsądku dla młodych. Służy radą, pomocą i opieką. Jego przeszłość owiana jest tajemnicą. Ma na szyi bliznę, której pochodzenia nikt nie zna, gdyż Andre ją skrywa. Trechevile jest rozsądny, mądry i stateczny. Lubi wypić (ale nie w nadmiarze) i nie ufa kobietom, ponieważ kiedyś jedna złamała mu serce.

Fryderyk de Saudier - przyjaciel Raula i Francoisa, młody, nowo przyjęty do gwardii muszkieter. Jest kuzynem ukochanej Raula, Francesci. Bardzo ją kocha i broni jej honoru. Jednakże skrywa pewien bardzo niezwykły sekret.

Luiza Colgen - córka ministra Colgena, jest bardzo piękna. Posiada włosy koloru kasztanowego, który zachwyca mężczyzn. Ma 24 lata, jej opiekunką jest Paulina de Willer. Luiza jest zakochana z wzajemnością we Francois i przyjaźni się z Raulem. Odkrywszy prawdę o swym ojcu pomaga muszkieterom w walce z nim. Jest odważna i szlachetna, choć czasami nieco zbyt delikatna.

Francesca de Villervie - młoda kobieta o wielkiej urodzie i dużym temperamencie. Kiedy się złości tłucze to, co jej wpadnie w ręce. Kocha się w niej Raul, ale ona odtrąciła go dla innego. Później zrozumiała swój błąd i pojęła, że tak naprawdę kochała tylko Raula, więc postanowiła do niego wrócić. Z pomocą swojej ciotki odkryła sposób, by móc zrealizować ten plan. Francesca nie wzbudza z początku zbyt dużo sympatii w czytelnikach. Jest arogancka, dumna, pewna siebie i zawzięta. Nie jest jednak zła, po prostu często najpierw działa, potem myśli. Jej matka była w połowie Włoszką, wskutek czego Francesca ma „włoski” temperament. Przez długi czas uważała mężczyzn za niewolników kobiet. Z czasem jednak zmienia swe poglądy.

Helena de Saudier - ciotka Francesci, siostra jej zmarłej matki. W młodości wyszła za mąż za starszego od niej mężczyznę, który bardzo ją kochał. Helena początkowo nie darzyła go uczuciem, ale z czasem nauczyła się go kochać, a kiedy umarł, nigdy już nie wyszła za mąż. Po mężu odziedziczyła fortunę, którą przechowuje dla Francesci. Jest osobistą przyjaciółką królowej, która powierza jej wszystkie swoje problemy. Nieco młodsza od Trechevile’a, przyjaźni się z nim. Pełni tę samą rolę przy Francesce, co Andre przy muszkieterach.

Jules Versner - złodziej, przemytnik, oszust i cwaniaczek; informator oraz osobisty człowiek do zadań specjalnych Trechevile’a. Ma długi i lubi sobie wypić. Trechevile zna jego grzeszki, więc w zamian za to, że zachowuje je dla siebie, Versner mu służy i zdobywa dla niego informacje. Ma nieco dziwaczne poczucie humoru: często sypie żartami, które bawią tylko jego.


Postacie negatywne:

Jean Pierre Colgen - minister skarbu i policji, kuzyn króla. Uważa, że lepiej by rządził królestwem niż Ludwik XV, z tego też względu szykuje spisek przeciwko władcy i zbiera prywatną armię złożoną z samych łajdaków i przestępców. Knuje spisek za spiskiem, by osiągnąć swoje cele. W młodości kochał się w matce Raula, dlatego też dzisiaj podziwia chłopaka za jego odwagę i poczucie honoru. Jak może najdłużej stara się go ocalić od śmierci. Zamiast zabić Raula woli wciągnąć go w swoje szeregi. To człowiek mściwy, zawistny, oszust i łajdak. Jest gotów nawet wywołać wojnę, byle tylko osiągnąć swój cel. Władza jest dla niego wszystkim, więc stara się za wszelką cenę zyskać jej jak najwięcej. Ma jednak kilka pozytywnych cech. Darzy wielką miłością swoją córkę Luizę.

Febre - zabójca i psychopata, żywa szpada Colgena, morderca rodziców Raula. Chodzi zawsze ubrany na czarno. Jego znakiem rozpoznawczym jest blizna na policzku i odcięty fragment ucha (ranę tę zadał mu Raul w chwili śmierci rodziców). To on również porwał siostrę Raula, Izabellę i uprowadził ją w nieznane miejsce. Jest człowiekiem Colgena, zbiera dla niego prywatną armię. Kochanek Pauliny de Willer. Nie umie kochać. Febre jest nieślubnym synem pewnego szlachcica, który wyparł się go, za co z zemsty syn zamordował jego i jego świeżo poślubioną małżonkę w dniu ich ślubu. Od tego czasu działa jako płatny morderca. Postać odpychająca i podła. Raul nazywa go „człowiekiem w czerni” póki nie poznaje jego prawdziwego imienia.

Hrabina Paulina de Willer - guwernantka Luizy, agentka Colgena, kochanka Febre’a. Okrutna, zimna i wyrachowana kobieta. Nienawidzi miłości i piękna, myśli tylko o sobie. Jest w jakiś sposób powiązana z Trechevilem, którego hrabina nadal się lęka. To kobieta okrutna, podstępna i bezlitosna. Robi słodkie minki, ale potrafi z łatwością wbić nóż w plecy.

Hrabia Filip de Bernice - kolejny człowiek Colgena, zalotnik Luizy. Rywalizuje o jej względy z Francois, jednakże w przeciwieństwie do niego nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć swój cel. Nienawidzi Francois, lecz nie tylko ze względu na jego miłość do Luizy, ale także z innego powodu, który poznajemy pod koniec tej historii. Jest bezwzględny, ale posiada swój punkt honoru. Luizę kocha szczerą miłością.

Herman Grusner - Niemiec, osobisty sekretarz Colgena. Pracuje u niego, ponieważ musiał uciekać z Prus z powodu niesłusznego oskarżenia o spisek przeciwko królowi. Nie może na razie wrócić do ojczyzny, o czym Colgen wie i specjalnie wykorzystuje tę możliwość do swoich celów. Grusner jest przebiegły i inteligentny, ale też mniej okrutny i podły od pozostałych ludzi Colgena. Bardzo lubi Luizę, którą traktuje jak wujek siostrzenicę. Mówi z niemieckim akcentem, prócz tego często wtrąca niemieckie słowa do swoich wypowiedzi.

Jacques Raberic - płatny morderca, wróg Raula i muszkieterów. W jednym starciu z Raulem stracił oko, wskutek czego nosi przepaskę. Ubiera się zwykle na czerwono. Śmieje się w oczy prawu. Początkowo walczy dla siebie, ale aresztowany przez Raula trafia do Bastylii, skąd wyciąga go Colgen, wciągając go do swoich planów. Lubi zabijać i nie liczy się z nikim.


Postacie historyczne:
Ludwik XV - król Francji z dynastii Burbonów, prawnuk Ludwika XIV. W powieści ma około 15 lat. Jest młody i niezbyt rozważny, lubi oddawać się rozrywkom. Ufa Colgenowi, co staje się przyczyną nieszczęścia. Jest bardzo zakochany w swej młodej żonie.

Maria Leszczyńska - żona Ludwika XV, królowa Francji. Jej ojciec to ex-król Polski Stanisław I Leszczyński. Jest nieco starsza od męża, bardziej od niego rozsądna. Nie ufa Colgenowi, widzi w nim diabła, który wodzi na pokuszenie jej męża. Jest rozsądna, opanowana i stanowcza.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zakończenie

Epilog - czyli wszystko dobre, co się dobrze kończy I to by było na tyle, jeśli chodzi o akcję naszej powieści. Inny pisarz zakończyłby na...